Armand Jamar, Kerkinterieur, olieverf op doek, 1922

Armand Jamar, Kerkinterieur, 1922.
Olieverf op houten paneel, gemonteerd op een paneel.
Ondertekend en gedateerd.
50x65cm
Zonder lijst.


Thema: geschiedenis / religie.
Lichtperiode - De reizende schilder (1920-1929).

________________________________________

Armand Gustave Gérard Jamar (1870-1946) is een van de meest bijzondere figuren in de vroeg-20e-eeuwse Belgische schilderkunst. Aanvankelijk opgeleid als jurist in Luik, verruilde hij de strengheid van de rechtenstudie voor die van het tekenen en trad hij aan in de voetsporen van Evariste Carpentier en Adrien de Witte aan de Academie voor Schone Kunsten. Zijn werk, doordrenkt van licht en een zoektocht naar het essentiële, ontvouwt zich in drie stromingen: van het levendige impressionisme tot het metafysisch expressionisme.
In zijn vroege werk trad Jamar in de voetsporen van Boudin en Jongkind: Ardennenlandschappen, noordelijke zeegezichten, Vlaamse interieurs – allemaal gevoelige variaties waarin harmonie en observatie samenkomen. Vanaf de jaren twintig werd licht zijn ware onderwerp: ijzige lichtflitsen, intense luchten en reizen naar Venetië, Spanje en Noord-Afrika voedden een kunst die op zoek was naar het absolute. Zijn penseel werd vrijer, kleur werd taal, materie vibratie. De cycli geïnspireerd door Dante of de Apocalyps kregen vervolgens een spirituele en bijna profetische dimensie.
Als ridder in de Orde van Leopold, geëerd op de Salon des Artistes Français en door Michel de Ghelderode geprezen als "de meest oprechte en pathetische (in de zin van 'παθος', de emotionele kracht van zijn weergave van onderwerpen) vertolker van Brugge en Vlaanderen", blijft Jamar een schilder van intensiteit. Zijn traject, geworteld in traditie en reikend naar het onbekende, nodigt ons vandaag de dag uit om een kunstenaar te herontdekken die een metafysica van de waarneming licht bracht.